Openingstoespraak, gehouden bij de expositie bij Kunst & Co in Kalmthout, België, op 30 oktober 2009, door Bruno Mens, lid van de cultuurraad te Kalmthout:

Dag allemaal,

Ik stel U graag twee - alleszins in gestalte - kleine dames voor. Mevrouw Ada Breedveld - de grootste kleine en mijn kleindochter Ada - de kleinste kleine. Deze laatste is net zeven geworden en is bezeten door tekenen, schilderen en gelukkig gezegend met een ongebreidelde fantasie.

Het gaat natuurlijk hier vandaag niet over mijn kleine Heidebloem Ada maar over die kleine grootse Ada Breedveld.
Zij schreef in haar boek - het blauwe boek dat hier ook te koop is - 

In mij en in mijn werk is vaak heimwee naar de kindertijd aanwezig. Zonder die tijd te willen idealiseren, is mij die tijd lief omdat juist dan de vrijblijvendheid van de kinderziel zo duidelijk zichtbaar is. Of misschien is ‘kwetsbare zorgeloosheid’ een betere aanduiding. Het kind speelt zo mooi, zo mooi ernstig, zo geconcentreerd in het moment, de wereld daarbuiten bestaat even niet.
Fantasie is een machtig instrument.

Laat dit een leidraad zijn in uw ontmoeting met het werk van Ada Breedveld.

Enkele weken geleden heeft een gekke Nederlander, Corstiaan, uw gastheer van vanavond, me gevraagd of ik geen ‘openingswoordje kon plaatsen’ vandaag bij de opening van de tentoonstelling van de werken van zijn zus Ada Breedveld, beeldend kunstenares.
Alhoewel ik zulks nog nooit gedaan had, heb ik toch - waarschijnlijk in een overmoedige bui - toegezegd.
‘k Had al - naar ik dacht - een idee van het werk van mevrouw Breedveld - ondermeer door een eerdere bezoek aan deze galerij en door de tentoonstelling ‘Verscholen Beelden’ recent gehouden - ondermeer in ons prachtig Arboretum.

O naïeveling - o naïeve Belg - waarschijnlijk algemeen beamend door onze nieuwe doch zachtaardige bezetter vanuit het Noorden  wanneer zij soms - en altijd ten onrechte - gniffelend en neerbuigend op ons Belgen neerkijken.

Wist ik iets of wist ik niets?

Effe kijken op het Internet. Wie is nu eigenlijk die ‘Ada Breedveld’?
Woeps …. Ja wadde. Geconfronteerd met zoveel informatie.
Dus …, eigenlijk wist ik niets - Nada.

Quasi niet te tellen tentoonstellingen met de daarmee gepaard gaande recensies - allemaal om ter intellectueels. Prachtige lovende bijdragen.
Wat kan ik hier nu nog aan toevoegen?

Moet ik herhalen hoe zij - zij als autodidact - evolueerde van zwarte of   donkere kleuren vanaf de jaren zestig via het surrealisme naar de huidige explosie van kleuren - Een feest een hartstocht.
Is dit alles de intense uitdrukking vanuit het hart en van een oneindige wereld van gevoel en fantasie?
Of is het….. Werkelijkheid….?
Laat je leiden door je gevoel.

Gevoel is wat wordt vastgelegd - gevoel van de bewondering voor het Leven - Leven met een grote L - Leven, Liefde, Lust. Tederheid -Genot. Emotie. Met gesloten ogen genieten - voluptueus - vrouwelijkheid, vruchtbaarheid in het kwadraat - genieten op elk vlak. Lichamelijk en proevend - nippend aan een klein glaasje - geen overlopende kelk, neen…..
Nippend, proevend - elke druppel - zachtjes één voor één - niet gulzig, maar met gesloten ogen genietend - kijk maar naar de werken.

Samen met die gezellige oer-vrouwen worden vaak vogels en/of vissen afgebeeld. . Niet alleen in haar  schilderijen of grafisch werken doch ook in haar innemende beeldhouwwerken waarin ook vaak de olifant betrokken wordt.
Schuilt in de weergave hiervan een zekere gewilde symboliek?

De Vis: het symbool van het onbewuste, het is de belichaming van de levende entiteiten uit de diepere laag van de persoonlijkheid die samenhangen met de vruchtbaarheid en de levensschenkende krachten.
In veel oude religies worden vissen in verband gebracht met de godinnen van de liefde.
Volgens de Egyptische mythologie zouden de vissen de fallus van Osiris, die in de Nijl gevallen was opgegeten hebben. In de psycho-analyse is de vis als droomsymbool het verkapt beeld van de penis die in de Turkse omgangstaal ook wel eens als 'eenogige vis' wordt aangeduid. …..Kijk eens naar de visjes in het werk van Ada.
De vis is ook koudbloedig en symboliseert het "niet beheerst zijn door vurige hartstochten" en is daarom voorwerp van offers en gewijde maaltijden.
In de oerchristendom wordt de vis gebruikt als symbool voor Christus. "IXTOS" = IESOUS CHRISTOS THEOU HUIOS SOTER (Jezus Christus Gods Zoon en Redder), beginletters die 'vis' willen zeggen.
Vis wil in het latijn PISCIS zeggen.
Het woord PISCINA wat nu in onze tijd zwembad betekent, was in oorsprong een visrijk water of visrijke vijver. Ook in het werk van Ada ontbreekt het water niet.
Bij de Germanen was de vis het symbool voor de godin Freia, de moeder-godin.
Onze 'vrijdag' is genoemd naar Freia.
In de astrologie staat de vis symbool voor vrede, harmonie, opmerkingsgave geduld en gezonde vruchtbaarheid.

De Vogels: symbool van de lucht, vogels op een boom gezeten: onderlinge liefde, omhooggehouden twijg waaraan zangvogels geritst zijn maakt het verlangen naar gemeenschap kenbaar.

De olifant heeft een positieve symbolische kracht en daar een olifant vaak zeer oud wordt, wordt hij als symbool gebruikt voor het overwinnen van de dood.

Muziekinstrumenten ontbreken evenmin.
Muziek evenzeer een toonbeeld van genot en uiting van gevoelens.

Ook wordt in een deel van haar werken de Geisha afgebeeld.
Een 'geisha' is traditioneel een Japanse muze voor artiesten. De term 'geisha' wordt over het algemeen gebruikt om een gezelschapsdame aan te duiden die gekleed is in de typische, streng gestileerde kledij en die met klassieke Japanse muziek, zang en dans de avond van een gezelschap aangenaam opluistert. Andermaal komt het genieten aan bod.

Het is duidelijk dat tekenen, schilderen, verschillende vormen van expressie één of ander dominant plaatsje hebben ingenomen in het bloed, in de genen van Ada Breedveld.

Een onmiskenbare drang om te creëren - om gevoelens mee te delen, onder welke vorm dan ook, blijkt - blijkt - neen is - de roeping van Ada Breedveld.

Sommige schilderijen doen me denken aan de jammer genoeg vaak te veel vergeten Vlaamse en Lierse schrijver Felix Timmermans.

Kijk naar het schilderij hier tentoongesteld met de dame met de doorschijnende jurk.

Ik lees u een passage voor uit het boek Pallieter van Felix Timmermans.
Pallieter is verliefd op Marieke en de liefde is wederzijds.
Het regent stevig en het verliefde koppel bevindt zich middenin de bui allebei te paard.
Paard dat evenzeer voorkomt in de werken van Ada.

Uit Pallieter - Hoofdstuk De Walkuren-rit.

….En als het vlugge onweer minderde, hield Pallieter in, en de logge massa bleef staan, dampend en blinkend in de verse heldere zonneschijn, die tussen de uitgegoten wolken, gulden over de aarde bunselde.
En een schoongekleurde vaste regenboog spande triomfantelijk over heel de wereld. Pallieter, nog op zijn paard gezeten en nat tot op het vel, zag naar Marieken, die lekkend van de regen, met losse haren, ademhijgend en stralend van geluk en levensgenot, van op haar reusachtige merrie naar hem glimlachte.
Hij zag door de natte, witte mousselinnen kleren,  die klaar op haar rozig lichaam plakten,hare fijne vormen afgetekend, de lijnen van de heupen en de bil, en de tepeltjes van haar jonge, nog rechtstaande borsten.
Hij zag haar daar zo gelukkig en zo groots en wit tegen de donkere grote hemel staan, met achter haar het blinkende, lichtgroene zonlandschap met bomen, huizen en molens, en boven haar hoofd de machtige, brede regenboog.
Ei! Wat was dat schoner dan schoon! En toen werd zijn hart geroerd: hij dreef zijn paard tot haar, naam haar plotseling in zijn armen, en riep:
“Gij wordt mijn vrouw, mijn honingzoete vrouw!”
En Marieke sloeg, met een aangedragen zucht, haar natte armen rond zijn forse nek, bezag hem lang met haar grote ogen, en vroeg eenvoudig maar gespannen:
“Wanneer?”

Toeval of niet, ook in de schilderijen en het grafisch werk van Felix Timmermans komt vaak een vogel of een vis voor.

Toegegeven ik ben een Felix Timmermans fan, maar hij was een schrijver en een tekenaar van het Leven. Hij was weliswaar beperkt in zijn teken- en schildertalent. Hij beschreef het Leven - met een grote L - veeleer met zijn pen.

Ada niet - zij beschrijft het Leven met haar verf, borstels, penselen, potloden, klei, brons,             papier maché of welk materiaal dan ook.
Alles evenwel met een ziel - de ziel, de emotie - soms met een kwinkslag. Soms erotisch of verborgen erotisch.

Ik durf het bijna niet te zeggen maar stilletjes verdenk ik er haar van dat de afbeeldingen van de pronte en levenslustige vrouwen allemaal zelfportretten zijn en dat zij bij het creëren van de werken in haar atelier een tweede huid aantrekt en zich opblaast. Ergens op haar lichaam moet zich een ventiel bevinden waarvan zij zich bedient, om telkens wanneer zij terug onder de mensen komt … de lucht af te laten.
‘k Heb me er nog niet aan gewaagd op zoek te gaan naar dat ventiel.

Het is aan U om te ontdekken wat ze bedoelt - treedt binnen in haar leefwereld of droomwereld en ontdek ook glimlachend dat Leven.
Geniet mee van Leven, Lust, Liefde, genot en zoveel meer.
Ik zal deze zeer bezige bij, deze dame, deze kunstenares- die nog zoveel wil en zal creëren, voortaan betitelen als ‘La Ada Breedveld’ met heel veel respect en bewondering.

Gedaan met ’de slimme uit te hangen’.
Ik nodig U uit - geniet en geniet en geniet….